GEEN ZIEL MEERHet was een zeer gezellige avond, ik was met Marie en Henny een aantal spelletjes aan het spelen en ik heb nog nooit in mijn leven zoveel plezier gehad. Ik was nog nooit eerder op een feestje geweest en voor Marie was het ook haar eerste keer.
Henny, de verleider die hij is wist natuurlijk precies hoe hij ons met deze spelletjes dronken moest voeren. Er was geen vuiltje aan de lucht tot we bij het spel 'ijzeren lever' aankwamen. Vanzelfsprekend stelde Henny voor om dit te spelen en als de feestmaagden die we waren, deden wij vrolijk mee. Achteraf gezien is dat waar alles fout ging.
Het moment dat de fontein gestart werd en Marie als laatste speler aan de beurt was, zag ik iets in haar veranderen. Ze kreeg een hele andere blik op haar gezicht en ik zag haar ziel haar lichaam verlaten terwijl ze het bier naar binnen bleef gieten. Het was geen pretje om aan te zien.
Het bier liep langs haar mondhoeken naar buiten, wat ze nog onhandig op probeerde te vangen met haar tong. Ze leek veranderd te zijn in een wild beest, dat geen enkele druppel van het vloeibare goud verloren wilde laten gaan. Ik schrok van haar, dit was niet de lieve en ontwetende Marie die ik had meegenomen naar dit feestje. Ik begon me af te vragen of ik iets fout had gedaan, had ik dit beest ontketend?
Na het einde van dit spel fietste ik met haar mee naar huis. Ze had al een tijd niks meer gezegd, ik wist niet goed of het kwam omdat ze niks meer te zeggen had of dat dit fysiek niet meer mogelijk was voor haar. Nadat ze al meerdere keren het stoeprandje had geraakt en bijna tegen een Volvo XC90 Recharge Plug-in hybrid was gereden, besloot ik dat het tijd was om te stoppen. Dat was maar goed ook.
We hadden onze fietsen nog niet geparkeerd voordat ze als een vulkaan alles uit spuugde wat ik alleen maar kan omschrijven als hete, gruwelijk ruikende magma, waarvan ik wist dat het alles zou verbranden wat het aanraakte. Er kwamen geluiden uit haar maagdelijke lichaam waarvan ik niet wist dat het het menselijk mogelijk was om die geluiden te maken.
Dat was het eerste moment in mijn leven waarop ik me afvroeg of god wel echt bestond. Normaal gesproken zou ik mezelf dit nooit afvragen, als een vroom religieuze vrouw die elke zondag de kerk bezoekt.
Na de vulkaan uitbarsting heb ik haar naar huis gebracht, ze was uitgeput, uitgedroogd en bovenal rook haar mond als hoe ik me alleen maar kan voorstellen dat de anus van een gordeldier zou moeten ruiken.
Al met al is het goed gekomen, maar zelfs nu, een aantal jaren later staat er nog steeds een klein stronkje met takken waar eerst het bosje had gestaan. Het enige wat over is gebleven van de volmachtige pracht van de struik waar de vulkaan over uit is gebarsten. Zo te zien heeft het dezelfde hoeveelheid behoefte om verder te leven als ik had toen, op die ene vervloekte nacht.
.webp "Speelkaarten")
